Johan Dokter

Oei, ik groei!

2011-10-13T12:57:00.001+02:00

Als je uitgaat van de Schepping van God is de mens de laatste creatie. Als je uitgaat van de evolutietheorie van Darwin kom je als (huidige) mens ook na de dieren. En als je uitgaat van een combinatie van deze twee dan nog is de mens als laatste ‘ontstaan’. In beide situaties is was de aap er eerder dan de mens.

Vanuit die wetenschap heeft Frans Plooij (psychobioloog) bedacht: Als ik nu de aap ga bestuderen, dan weet ik ook hoe je een mens(je) op moet voeden. Ik schrijf daar een boekje over en noem dat “Oei, ik groei!”. Als dat gebeurd is maak ik daar een televisieprogramma van met dezelfde titel en dan loop ik met ‘sprongetjes’ binnen. Je moet inderdaad de intelligentie van een aap hebben om dat te kunnen bedenken.

Apen zijn intelligent. Ze zijn creatief als het gaat om het bedenken van oplossingen. Tests die worden gedaan in laboratoria en pshychologie-praktijken worden altijd beloond met eten. Waarom? Gewoon omdat apen graag eten. Dit is niets anders dan de theorie van Pavlov, oftewel conditioneren en heeft niets te maken met intelligentie. Als ik dit doe krijg ik eten en als ik deze twee combineer krijg ik ook eten.

Daar waar de pubertijd van apen al na 1 jaar begint, doet de mens dit op zijn vroegst 10 of 11 jaar later. En geloof me, dan ben je een heel vroege puber. Volgens Frans gaat het puur om de baby’s in hun ontwikkeling en de rol van de ouder(s) daarin. Apen reageren anders op hun baby dan mensen! Eeuuuhh jahaaaa?! Daarom zijn zij ook apen en wij mensen. Bij apen is het genetisch al bepaald wie de kudde gaat leiden of niet. Ben je de grootste, de sterkste en heb je de grootste bek dan maak je een hele grote kans op dat leiderschap. Waarom is Mike Tyson dan geen president van Amerika? Daarnaast is het bij de apen altijd een mannetje dat de grootste leider is. Ik ken veel landen waar er een vrouw aan de macht is.

Ik stel voor om alle beginnende ouders met het boekje ‘Oei, ik groei!’ naar de dierentuin te sturen om daar de apen te bekijken om zo te leren hoe ze hun kind op moeten voeden. Wij krijgen voorbeeldige kinderen en dito ouders. Daarnaast helpen wij ook de dierentuinen uit hun financiële slop en als klap op de vuurpijl zijn de jeugdinstellingen overbodig geworden en moet ik op zoek naar werk!
‘Oei, ik groei!’ gaat dan niet meer over opvoeden, maar is het een boekje ter ondersteuning van seksuele voorlichting voor jongens!

Verlies

2011-08-29T10:17:00.003+02:00

Ik mag me gelukkig prijzen dan ik tot veel dingen in staat ben. Ik ben lichamelijk gezond. Hoewel ik een hernia heb kan ik daar uitstekend mee leven. Ik kan denken en redeneren waardoor ik mezelf en anderen kan beschermen omdat ik de (meeste) gevolgen kan overzien. Ik ben goed opgeleid en heb daarmee ook kennis vergaard om mezelf in deze materialistische wereld te kunnen handhaven. Alles draait tenslotte om geld. Ik heb dusdanig veel kennis van bepaalde zaken dat ik daar ook anderen mee kan helpen. Ik heb een huis en een vriendin. Kortom, wat heb ik te klagen? Helemaal niets! En dat doe ik dan ook niet.

Als mens zijnde kunnen we naar de maan en verder, halen we energie uit stromend water en de zon, kunnen we ons evenbeeld maken door middel van klonen en nog veel meer van dit soort zaken die tot voor 50 jaar geleden nog voor onmogelijk werden gezien. De mens ontwikkeld zich tot een wezen dat ver boven al het andere leven uitstijgt. Althans dat denken we, maar dat is een ander verhaal.

Waar we als mens niet mee om kunnen gaan is ‘verlies’. Als ik bij mezelf blijf begrijp ik het niet. Rationeel weet ik dat de dood bij het leven hoort en dat dit onlosmakelijk met elkaar verbonden is. Ik weet ook dat we er dus allemaal mee te maken krijgen. Ik weet ook dat de dood voor de een eerder komt dan voor de ander. Ook weet ik dat het voor de een na een ziekbed komt, voor de ander na een ongeluk en voor weer een ander gewoon van ouderdom. Hoe dat bij mij zal verlopen heb ik geen enkele kijk op gelukkig en zou ik ook niet willen weten.

In mijn leven heb ik regelmatig met de dood te maken gehad zoals velen van jullie dat waarschijnlijk ook hebben gehad. Opa’s en oma waren voor mij de eersten (één oma leeft nog). Dit kun je als ‘gewoon’ beschouwen. In de categorie ouderdom. Voor mijn gevoel ook (achteraf) een normale gang van zaken.
Het komt pas verschrikkelijk dichtbij als je vriendin op 22-jarige leeftijd in een auto ongeluk om het leven komt. Dat verlies kon ik niet bevatten. En hoewel ik het een plek heb gegeven kan ik het nog steeds niet begrepen. Iemand van mijn eigen leeftijd!
Aantal jaren later een goede vriend, paar weken later getrouwd dan ikzelf toen. Zijn huwelijk was van korte duur, omdat hij het leven liet een paar maanden na zijn huwelijksdag. Wederom een leeftijdgenoot.
Nu anno 2011 een zeer bewonderenswaardige collega in alle facetten die je kunt bedenken. Zo gezond als een vis en met een conditie en levenswijze waar menig mens een voorbeeld aan kan nemen. Half jaar ziek waarvaan de laatste 3 maanden in het ziekhuis. Ook hij is niet meer sinds een paar dagen. Ook hij was een leeftijdgenoot.

Ik ben nog lang niet oud, maar ik weet dat als je ouder wordt dat het verliezen van leeftijdgenoten vaker gaat voorkomen, maar ik had er zo graag nog tientallen jaren mee gewacht.

Verliezen. We kunnen als mens zo verschrikkelijk veel, maar omgaan met verlies hoort daar niet bij. Ik kan er maar niet aan wennen.

Carla, Ron en René, ook jullie zijn een onderdeel van mijn leven die mij hebben gemaakt zoals ik nu ben. Ooit hoop ik jullie weer te ontmoeten om weer samen te kunnen grappen en grollen, om weer samen muziek te maken en om weer samen te bomen om het bomen zelf.

Een nieuwe start

2011-07-19T16:13:00.003+02:00

Alles vergeten en opnieuw beginnen. Als wij iets niet kunnen is dat het wel. Vergeten wordt vaak verward met er niet meer over praten. Een mens is niet in staat om te vergeten. O, soms weten we de naam van een persoon niet meer. Dat kan verschillende oorzaken hebben: 1 de persoon hebben we jaren niet gezien; 2, de persoon vinden we niet interessant genoeg; of 3, we hebben de persoon te kort gesproken. In alle gevallen is het niet zo dat we de naam zijn vergeten, maar dat we de informatie niet meer zelfstandig terug kunnen vinden in onze hersenen. Dat is geen kwestie van vergeten, maar niet weten waar je moet zoeken. Vergeten doen we namelijk niets! Uitspraken zoals “vergeten en vergeven” slaan dus als een tang op een varken. Dat is technisch gezien keihard liegen. Eigenlijk zeg je dan met ‘vergeten’: “ik zal het er niet meer over hebben”.

Een mens is een leergierig wezen. Ons hele leven staat in het teken van leren. Een mens is nooit uitgeleerd, hoe oud je ook bent. Een mens maakt fouten. Iedereen die zegt geen fouten te maken is geen mens. Robots maken geen fouten en kunnen zo ook niets doen wat niet goed is. Een robot kan wel iets doen wat je niet verwacht, maar dan heeft het verkeerde input gehad van een mens en is daarmee dus een menselijke fout.
Alles wat we leren dat nemen we mee in ons leven. Het maakt ons tot de mens die we nu zijn. Kinderen moeten in mijn ogen fouten moeten kunnen maken. Graag zelfs, want als ze geen fouten zouden maken zouden ze ook niet leren uit eigen ervaring, maar leren vanuit angst. Als je dit doet dan gebeurd er dit en als je dat doet gebeurd er dat! En zoals we allemaal weten is angst een slechte raadgever. Mijn vader heeft altijd gezegd dat het niet erg is om een keer verschrikkelijk hard op je bek te gaan. Dat lef moet je gewoon hebben. Als dat niet een keer gebeurd dan leer je daar ook niet mee omgaan. En geloof me, ik ben heel vaak op m’n bek gegaan. Mijn vader is dan wel de eerste die me opvangt, want zijn mond is kleiner dan z’n hart.

Een nieuwe start zou betekenen dat je al de kennis die je hebt vergaard en alles dat je hebt geleerd overboord gooit en dus alles weer opnieuw zou moeten leren. Buiten dat het zonde van je tijd is, is het ook niet mogelijk. Ieder mens maakt fouten en ik zal de laatste zijn die zegt zonder fouten te zijn. Nogmaals, als ik zonder fouten was, ben ik geen mens. Een nieuwe start bestaat niet, evenals een frisse start of een herstart. Wat je wel kan doen is een tijd bepalen waarin je dingen anders wil gaan doen, op basis van wat je hebt geleerd. Als je vanuit dat oogpunt kijkt sla je een andere weg en maak je geen nieuwe start.

"Niemand keert van een reis terug zoals hij vertrokken is"

(Kwaliteit van het) Leven

2011-06-16T14:30:00.000+02:00

Klinisch gezien is leven niet anders dan (zelfstandig) ademen met een kloppend hart. Het hart zorgt ervoor dat de zuurstof via ons bloed op alle andere plekken in het lichaam komt. Ons lichaam is zo intelligent dat het weet welke organen voorrang hebben op anderen. Bijvoorbeeld dat bij sprake van onderkoeling het er automatisch voor zorgt dat alle warmte die er nog wel is wordt getransporteerd naar het hart. Ander bekend voorbeeld is dat als we iets zien wat te schokkend is we dan automatisch in een shock-toestand terecht komen zodat we er 'even' niet aan hoeven (lees kunnen) denken. In beide voorbeelden hoeven we niets te doen, maar regelt het gezonde lichaam dit zelf.

Kwaliteit van leven is iets totaal anders. Ondanks dat het er wel invloed op heeft, heeft het niet zo zeer te maken met het wel of niet hebben van een gezond lichaam. Met een gezond lichaam kan de kwaliteit van het leven heel beroerd zijn. Net zoals je met een ziek of afwijkend lichaam wel een kwalitatief goed leven kan hebben. Dat klinkt misschien alsof ik een expert ben, maar dat is niet zo. Zo ken ik wel een vrouw (van tv) die is geboren zonder armen en benen en moeder van een kind die zegt dat ze een kwalitatief goed leven heeft. Ook ken ik vanuit mijn werk mensen die werkelijk alles hebben, zielsongelukkig zijn en het liefst uit het leven willen stappen.

Sinds 10 jaar werk in de jeugdzorg waar we binnen onze stichting werken met het competentie model. Competentie wil niets anders zeggen dan 'vaardigheid'. Dus wat kun je allemaal wel?! Je bent altijd érgens goed in. Een kind weet van zichzelf heus wel wat het niet goed kan. Daar heeft het de 'expertise' van een volwassene echt niet voor nodig. Onze taak als volwassene is om (deze) kinderen te laten zien dat het leven meer is dan letten op je fouten. En wat is nu eigenlijk een fout? Een fout herken je pas als je weet wat goed is. En 'goed' is ook weer afhankelijk van het land en cultuur waarin je bent geboren.

Ik ben zelf de 25 ook al redelijk wat jaartjes gepasseerd en langzaam zie ik dierbare mensen om mij heen lichamelijk ziek worden en zelfs verlies ik ook dierbare mensen.
Leven betekend niets als er geen dood is. Deze twee zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden en bepalen ook de kwaliteit van elkaar.

Als we als gezonde mensen nu zoveel waarde hechten aan de kwaliteit van het leven, waarom proberen we dan het leven van een ander vaak zo verschrikkelijk zuur te maken en onze manier van denken aan hen op te dringen? Als iemand het antwoord heeft, laat het mij dan weten!

Als je geluk zoekt kijk dan eerst eens tussen de dingen die je hebt.

Geniet van alles dat je hebt: huis, eten, drinken, kinderen, familie en vrienden. Kwaliteit van het leven hangt meestal niet af van anderen, maar van jezelf.

VRIJHEID

2011-04-29T15:28:00.002+02:00

We leven in een vrij land. Vrijheid van meningsuiting, vrijheid van godsdienst. Deze zaken staan bij ons hoog in het vaandel. Kom daar niet aan want dan word je óf bedreigd óf in extreme gevallen vermoord! Met de individualisering van onze samenleving wordt die ‘vrijheid’ meer en meer toegespitst op eigen belang.

De meeste mensen in Nederland hebben geen flauw benul wat vrijheid is, inclusief mijzelf. Deze mensen verstaan onder ‘vrijheid’: Laat mij m’n eigen gang gaan en bemoei je niet met mij. Aan de andere kant, zij die hun leven lang beperkt worden in hun vrijheid zoals wij die zien hebben ook geen benul van wat vrijheid is. Met andere woorden weet je pas wat vrijheid is als je de andere kant hebt gezien van deze medaille.

In mijn werk krijg ik regelmatig te maken met kinderen die met die andere kant van de medaille te maken krijgen. Aan de ene kant de groep kinderen die thuis alle vrijheid hebben in de ruimste zin van het woord. Zij worden bij ons geplaatst en kunnen het gevoel hebben in hun vrijheid te worden beperkt, omdat ze niet mogen slaan, schoppen, schelden, zelf dingen bepalen etc. Deze kinderen hebben geleerd pas te stoppen als ze een klap voor hun kop krijgen. Geen klap voor m’n kop? Dan is de grens blijkbaar nog niet bereikt! De opvoedkundige vaardigheden van hun opvoeders zijn vaak minimaal. Kinderen worden vaak ‘omgekocht’ om het in de thuis situatie een beetje dragelijk te houden. Kinderen bepalen zelf hoe laat ze naar bed gaan en welke tv programma’s ze kijken. Er lijkt geen enkele structuur te zijn thuis.
Aan de andere kan krijgen we de kinderen die uit een streng regime komen. Deze kinderen worden fysiek en ook geestelijk vaak mishandeld, ook voor dingen die ze niet gedaan hebben. Wat er ook is gebeurd , zij krijgen de schuld van dit alles. Eenmaal bij ons geplaatst zien ze de dingen die er allemaal mogelijk zijn hoe mensen met elkaar om kunnen gaan, anders dan in de thuissituatie. Kinderen leren dat als ze per ongeluk een vork laten vallen niet ineengedoken hoeven te zitten, maar te horen krijgen dat deze dingen kunnen gebeuren. Pakken we gewoon een andere vork.
Deze beide groepen kinderen kennen de ander kant van de medaille van vrijheid.

Binnenkort vieren we Bevrijdingsdag. We herdenken en danken degene die ervoor hebben gezorgd dat wij in vrijheid kunnen leven. De groep die de 2e wereld oorlog heeft meegemaakt wordt steeds kleiner. Mijn generatie, de generatie van ná de wederopbouw kan zich niet voorstellen wat vrijheid daadwerkelijk is. Het vieren van Bevrijdingsdag heeft wat mij betreft zijn laatste jaren voor de boeg. Als de generatie van mijn ouders er niet meer is, dan hoeft van mij deze herdenking niet meer. Natuurlijk mag een genocide en een oorlog als de 2e WO nooit meer gebeuren! Maar dat bereiken we niet door het op 5 mei te gedenken en de rest van het jaar elkaar de hersens in slaan. We herdenken ook niet meer de 1e wereldoorlog of de 80-jarige oorlog, toch?

Mijn 5 regels voor VRIJHEID:
1. Respecteer de ander zoals je jezelf respecteert;
2. Gun de ander een waardig bestaan zoals je die ook jezelf gunt;
3. Maak ruimte voor de andere zoals je die ook jezelf zou geven;
4. Heb de ander lief, zoals jij ook wilt dat ander jou liefheeft;
5. Geen godsdienst stijgt uit boven de ander, allemaal streven ze naar het zelfde: vrede en vrijheid!

GEVOEL

2011-04-11T12:35:00.004+02:00

Wij zijn superieur! Superieur op deze aardbol. Toen God de Aarde schiep bedacht hij dat er nog iets moest komen als bekroning op Zijn werk: De mens, geschapen naar Zijn beeld. En met ‘mens’ bedoelde hij uiteraard de man! De vrouw kwam pas later op het moment dat Adam zich alleen voelde (lees: verveelde). Dat koste Adam een rib uit zijn lijf, maar ja, alleen is ook maar alleen.

Als mens denken wij dat we boven alle schepsels staan. Wij controleren deze aardbol en alle andere wezensmoeten zich maar schikken naar ons. We zijn ook macho’s, show-off’s en willen daarnaast niet alleen boven het dierenrijk staan, maar ook boven onze buurman/buurvrouw.
Wij kennen, kunnen en weten alles beter dan zij. En als zij iets beter kunnen dan is er wel iets anders dat wij weer beter kunnen. Mijn buurman kan beter autorijden dan ik, maar ik kan de auto beter schoonmaken en houden dan hij, om maar een voorbeeld te geven.

Wat wij absoluut niet kunnen is vertellen of uitleggen wat wij voelen. O ja, we kunnen andere heel goed vertellen hoe het komt dat ze zich anders voelen, maar écht vertellen wat je voelt of dat omschrijven kan geen mens. Psychiaters denken het te weten na een aantal gesprekken en hebben dat gecategoriseerd is diverse ziektebeelden. Psychologen kijken dan wel wat beter naar je gevoel en beleving, maar ook zij concluderen dat niet alles is uit te leggen. Er bestaat geen MRI-scan om gevoel te kunnen lezen. Het is allemaal gokwerk. Alsof je in Holland Casino zit en maar een gok waagt en hoopt dat het de goede gok is.

Hoeveel je voor iemand voelt of hoeveel je van iemand houdt kun je niet omschrijven. Dat is niet met woorden uit te leggen. Ook het ‘laten zien’ komt niet in de buurt van wat het daadwerkelijk is. Waarom lukt dat ons niet?
Alles kunnen we behalve ons gevoel omschrijven. Is dat dan zo ingewikkeld, of zijn we toch niet zo goed als dat we denken? Laten we het positief houden: het is gewoon te ingewikkeld!

Als God ons heeft geschapen naar Zijn beeld, was dat dan alleen ons uiterlijk of hebben we ook nog iets qua verstand meegekregen? Er zijn mensen die beweren dat wijsheid van God zo groot is dat zelf een klein beetje daarvan al teveel zou zijn voor onze hersenen. Te vergelijken met krachstroom (380V in Nederland) gebruiken voor een koffiezetapparaat (220V). Er blijft niets van het koffiezetapparaat over. Die kan naar de schroothoop.

Mensen gebruiken maar tussen de 10% en 15% van hun hersencapaciteit. 85% van die hersenen zit dus zomaar ongebruikt in ons hoofd. Kunnen we dat dan niet gebruiken om ons gevoel te kunnen beschrijven? Dat zou toch moeten kunnen? Kijk eens naar de 15% die we nu gebruiken en wat we daar allemaal al mee kunnen.

Er zijn veel situaties waarin we absoluut geen behoefte hebben om te omschrijven wat we voelen. Dat zijn de meeste situaties. Maar als het gaat om mooie gevoelens als verliefdheid, houden van, geborgenheid, genegenheid, tederheid en al die andere termen zou ik het mooi vinden dat te kunnen omschrijven………

DROMEN

2011-02-26T20:27:00.003+01:00

Ieder mens droomt! Of je dat nu onthoud of niet, je doet het. De meeste mensen doen dit ’s nachts, maar sommigen presteren het ook overdag. Vanuit de psychologie zegt men dat dromen een functie heeft. Zij zeggen dat als je droomt je verwerkt wat je overdag hebt beleefd en/of wat je heeft beziggehouden. Als je slaapt dan schijn je zelfs 1½ - 2 uur van je slaap te hallucineren.

Het woord hallucinatie is afkomstig van het Latijnse hallucinere, dat te vertalen valt als dwalend door de geest. Een hallucinatie is een waarneming waarbij de prikkel uit de werkelijkheid ontbreekt. Er kunnen dingen gehoord, gezien, gevoeld of geroken worden die in werkelijkheid niet voorkomen.

Dus als ik het goed begrijp dan verwerk ik alles wat ik heb meegemaakt in de tijd dat ik niet hallucineer, want dan ben ik namelijk het contact met de werkelijkheid kwijt. Betekend dus dat ik iets anders moet dromen dan de werkelijkheid die ik wil/moet verwerken.
Tot zover kan ik het volgen. Ik begrijp alleen niet wat dan de functie van de hallucinatie is. In mijn beleving maken we het onszelf dan alleen maar ingewikkeld. Zitten we net lekker van onze werkelijkheid te dromen en te verwerken, gaan we er van alles bijhalen wat er helemaal niet bij hoort! Om de verwarring nog groter te maken dan die al is verteld Marco Borsato ook nog eens dat de meeste dromen bedrog zijn. En als hij wakker wordt naast haar, dan droomt hij nog. Is de droom dan bedrog of zijn slaapgenote? Of is hij op dat moment in staat van hallucinatie?

Tot nog toe heb ik het alleen maar gehad over de nachtdromers. Als we dit nu eens neerleggen naast de dagdromers, in welke staat zijn zij dan? Van dagdromers weten we dat het de denkers zijn met een concentratieprobleem. Zij zijn degenen die in een vergadering zitten en luisteren naar degene die aan het woord is. Ondertussen dwalen ze af en denken ze aan die dingen die niets met de werkelijkheid te maken hebben. We hebben net geleerd dat als je denkt aan dingen die niets met de werkelijkheid te maken hebben je dan aan het hallucineren bent. Je kunt dus van dagdromers zeggen dat zij vanuit het niets dus zo maar kunnen gaan hallucineren.

Ik fantaseer heel veel overdag. Fantasieën die me lang bezighouden en waar ik dus veel aan denk. Ook fantasieën behoren niet tot de categorie “werkelijkheid”, maar ik droom er soms wel van. Dat betekend dus dat ik kan dromen over fantasieën. Als ik droom over fantasieën en van daaruit ga hallucineren hoe heet dat dan? Fantaseren heeft al niets met werkelijkheid te maken, maar hallucineren ook niet. Of wordt het dan net zoals bij vermenigvuldigen dat min maal min plus is? Is dat dan het moment waarin in tegenstelling tot Marco Borsato de dromen wel uitkomen?

Als dat zo is dan staat mij een mooie toekomst te wachten, want mijn fantasie is oneindig....;-)

DE WARE en WARE LIEFDE

2011-02-26T10:48:00.000+01:00

Ooit heb ik een gedicht geschreven dat weergeeft hoe ik denk over de liefde. Dat gedicht besluit met de woorden: “je moet er voorzichtig mee zijn, maar niet zuinig mee omgaan.”
De meeste mensen die ik ken associëren ‘liefde’ met ‘de ware’.

Wie is nu die ware? Is dat inderdaad die prins of prinses op dat witte paard? Is ‘de ware’ degene waar we van dromen? Degene die voldoet aan al onze verwachtingen? Hoeveel mensen komen hun ware tegen? Ik ben van mening dat 95% van de mensen een relatie heeft (gehad) met de persoon die het dichtst in de buurt komt van onze ‘ware’. Ik zeg inderdaad het dichtst in de buurt en ik zal dan ook uitleggen waarom ik dat zeg en vind.
Als je droomt van de ‘ware’ dan geef je daar zelf invulling aan. Het is namelijk degene waarvan jij vindt dat hij of zij voldoet aan al jou eisen. Denk hierbij aan een uiterlijk mooi persoon met een mooi karakter. Een die goed voor zichzelf kan zorgen, maar ook voor jou en de kinderen die je mogelijke krijgt. Een persoon die jou liefheeft net zoals jij hem of haar. Kortom allemaal invullingen die wij er zelf aan geven om een ‘ware’ te creëren. Wij mensen weten meestal heel goed wat we willen en dus ook hoe onze ware er uit zou moeten zien. Ik heb zelfs mensen horen zeggen dat ‘de ware’ koffie moet drinken i.p.v. thee en van stoere sporten moet houden. Over invulling gesproken……
Als we de ware dan zelf creëren, bestaat deze dan wel en komen we hem of haar dan wel tegen? Nee, we komen niet de persoon tegen die we zelf hebben gecreëerd. Het beste wat we dáár uit kunnen halen is de persoon die het beste voldoet aan onze verwachtingen. En zelfs dat is een onzekere factor. Als je die persoon beter leert kennen zijn er altijd kenmerken waarvan je denkt dat hij of zij niet past bij het beeld dat je had toen je de ‘ware’ creëerde. Je gaat steeds meer kijken of die persoon voldoet aan de verwachtingen die je had toen je dacht dat hij of zij de ware was. Volgens mij is dit ook de hoofdreden van het beëindigen van relaties als er geen (seksueel) geweld en/of intimidatie bij betrokken is.
Degene die op zoek gaat naar ‘de ware’ komt bedrogen uit. De ware laat zich niet zoeken, hij of zij komt naar jou. En het bijzondere daarvan is dat jullie dat allebei niet weten.
Er zijn ouders die tegen hun kinderen zeggen dat ze het merken wanneer ze de ‘ware’ tegenkomen. Dat voel je op het moment dat hij of zij voor je staat. En dat is het enige juiste antwoord dat klopt.
Er is maar een klein percentage dat in hun leven inderdaad de ware tegenkomt. En als je dat geluk al hebt de ware tegen te komen dan ben jij óf al verzeild in een andere relatie, óf die ander is dat. En misschien wel allebei.
Ik heb altijd gedacht dat de ware niet bestaat. Een creatie die door de mens was verzonnen om een goed gevoel te geven. Om te dromen over de persoon die jij voor de rest van je leven voor ogen hebt. Ik droomde nooit van de ware.
Het tegenkomen van ‘de ware’, dat voel je. Je bent zielsverwanten of op zijn Engels: soulmates. Je voelt elkaar aan zonder dat je elkaar kent. Aan een half woord of een knipoog heb je genoeg. Alle liefde die je hebt wordt versterkt en de liefde die je hebt voor de ware blijft groeien.

Je weet pas wat iets is als je het niet hebt gehad. In mijn geval is dat met liefde ook zo geweest. Tot en met mijn 15e levensjaar heb ik liefde gekend als iets wat niet voor mij was weggelegd. Er werd wel voor mij gezorgd als het gaat om eten drinken en kleding, maar dat was absoluut minimaal. Ik zal daar verder niet over uitweiden, maar het was niet een periode om met veel plezier op terug te kijken. Gelukkig voor veranderde dit toen op mijn 15e in een pleeggezin terecht kwam. Tot aan vandaag nog steeds de ouders aan wie ik heel veel te danken heb. Bij hen heb ik liefde ervaren en doe ik dat nog steeds.
Dat zelfde geldt natuurlijk ook andersom. Als je altijd van liefde hebt mogen genieten en het is er opeens niet meer dan ga je die liefde die je had ook missen en meer waarderen.

Hier wat ik een aantal jaar heb beschreven over de Liefde:

Liefde is een abstract begrip
maar niet zonder gevoel
je wordt er warm van
of krijgt koude
rillingen
liefde is fantastisch
en geeft tegelijkertijd
een vreemd gevoel
het laat zich niet
sturen
het beheerst heel
je leven
alles draait erom
liefde geneest
maar maakt oude
wonden ook open
het is de sterkste
macht op aarde
je moet er voorzichtig
mee zijn
maar niet zuinig
mee omgaan

Liefde heb ik altijd gezien als iets bijzonders en absoluut geen vanzelfsprekendheid. Het is mooi om liefde te ontvangen, maar nog meer om te geven. Met liefde is het zo dat hoe meer je geeft aan de ander hoe meer liefde je ontvangt.
Er zijn heel veel vormen van liefde. Maar ik wil het graag hebben over de ware liefde tussen twee mensen. Ware liefde is die liefde die er ineens is en alleen maar groeit. De liefde waar je geen controle over hebt. Liefde die je leven beheerst. Liefde die je een hel goed gevoel geeft. De liefde die aangeeft dat je de ware hebt gevonden.
Ik heb twee jaar terug het boek gelezen van Kathleen McGowan: “Book of love”. In het Nederlands vertaald als het “Het Jezus Mysterie”. Als je het boek goed leest dan klopt er niets van de Nederlandse vertaling van de titel. Het zou gewoon het ‘Boek der Liefde” moeten heten, dat wat de schrijfster ook heeft bedoeld. Jezus wordt wel genoemd als schrijver van het Boek der Liefde, maar dit geld ook voor Magdalena als medeschrijfster.
Kathleen verteld in haar historische thriller dat er een boek bestaat dat door Jezus en Magdalena is geschreven met de titel “Boek der Liefde”. Het boek van McGowan speelt zich af op drie momenten in de tijd. Het jaar 0, het jaar 1000 en het jaar 2000. Mathilde leeft in de periode van het jaar 1000 in Italië. Zij maakt van alles mee als het gaat om de liefde.
Het bijzondere aan Mathilde is dat zij de liefde meemaakt zoals ik denk dat die is bedoeld. Ik weet dat mensen op dit moment het boek lezen, dus ik zal er niet al teveel over vertellen. Maar Mathilde beleefd vormen van liefde waar ik van heb gedroomd. Liefde die wel Goddelijk moet zijn als je het op die manier beleefd.
Deze liefde die Mathilde voelt en ook wordt beschreven in het Boek der Liefde is de liefde die ik een ieder gun,maar waarvan ik ook weet dat maar weinigen het mee zullen maken in hun leven.

De ware in combinatie met ware liefde lijkt een onmogelijkheid. Maar ik weet dat de combinatie bestaat.

WIJSHEID KOMT MET DE JAREN......TOCH??

2011-02-26T10:46:00.002+01:00

Wijsheid komt met de jaren!
Een overbekende spreuk waar wijsheid en tijd aan elkaar wordt gekoppeld. Maar wat is nu wijsheid en wat is nu tijd? Beiden zijn in ieder geval in zekere mate (zeer) subjectief.
Op Wikipedia staat dat wijsheid de kunst is om in alle levensomstandigheden juist te oordelen en te handelen. Ook dit staat weer vol van de subjectiviteiten. Wat is kunst en wat is juist? Zijn wij wel wijs genoeg om al de woorden die we bijna dagelijks gebruiken te verklaren?

WIJSHEID
Tsja, wat is wijsheid? Het is een vraag die ik in ieder geval regelmatig voorbij hoor komen. En die vraag is terecht. Er is namelijk niemand die expliciet kan vertellen wat wijsheid is. Er is mij als oudste kind van het gezin vaak verteld dat ik de oudste was en dus de wijste moest zijn. Oudere mensen worden vaak gezien als wijze mensen. Er zijn legio volken waarin nog steeds de oudste persoon wordt gezien als de wijste persoon. Maar is dat ook zo?
In de geschiedenis hebben heel veel wijze mensen geleefd. Mensen die ik wijs vind zijn onder andere Plato, Da Vinci (die van vele markten thuis was) en Einstein. Voor mij allemaal zeer wijze mannen die allen in hun eigen tijd de wereld op hun kop hebben gezet. Is wijsheid dan als je de wereld op zijn kop kunt zetten?
Is wijsheid - zoals ik laatst in de krant las - dat een 5 jarige kleuter het voor elkaar krijgt om €75.000,= van zijn vader te spenderen? Samen met enkele vriendjes kocht hij kleding, speelgoed, fietsen, snoep, computers en spelletjes in een aantal winkels. Of zegt dat misschien meer over de wijsheid van degene die dit jongetje deze spullen verkocht heeft?
Een andere soort wijsheid is die van de gene die anderen het denkwerk laat doen. In mijn vak als jeugdhulpverlener is één van de vragen die ik regelmatig stel aan jongeren: “Wat zou je nou zelf doen?” Niet om er makkelijk vanaf te zijn, maar om de jongeren te prikkelen zelf over dingen na te denken alvorens ze met een vraag komen in de toekomst. Meestal ligt het antwoord heel voor de hand, maar moet je hem alleen leren zien.
De meesten van ons kennen de bijbelse Koning Salomo. Koningen in die tijd waren ook rechters. Het meest bekende verhaal van Salomo is dat hij twee vrouwen bij zich kreeg. Eén van deze vrouwen had ’s nachts op haar zoon gelegen. Deze zoon was daarbij gestorven. De vrouw heeft daarbij de zoon van een ander “gestolen”. De moeder van de gestolen zoon ging daarop naar Salomo om haar eigen zoon terug te krijgen. Salomo geeft één van zijn soldaten de opdracht om de zoon te doden, waarop de echte moeder van dit jongetje verteld dat haar zoon dan bij de andere vrouw mag blijven. Ben je een wijze man als je in dit verhaal het leven van een jongetje op het spel zet, of is het juist de wijsheid en wetenschap dat er niets met dat jongetje gaat gebeuren? Ik geloof dat laatste!
Soms heeft je gevoel meer wijsheid dan wijsheid zelf.
Intelligente mensen maken net zo veel verkeerde keuzes dan minder intelligente mensen. Het kan zelfs zo zijn dat minder intelligente mensen betere keuzes maken dan intelligente mensen. Wijsheid zegt dus niets over intelligentie.
Daarnaast is het zo dat hoe meer je wordt verteld door de jaren heen, hoe meer je er achter komt hoe weinig je eigenlijk weet.

TIJD
Tijd is meetbaar in die zin dat wij met elkaar tijd hebben ingedeeld in een maateenheid. Van seconden tot en met dagen, weken en jaren en zelfs eeuwen. Allemaal goed meetbaar. Onder andere in de sport gebruiken we deze eenheden heel veel. Daar meten we dan de persoonlijke -, nationale -, Europese -, olympische - en wereldrecords mee. Daarmee is tijd ook onderdeel van competitie. Op je werk wordt je geacht om een bepaald product te leveren in een bepaalde tijd (en het liefst meer).
Een groot deel van mijn leven (vanaf mijn 6e) ben ik intensief bezig geweest met muziek. Muziek is ook ingedeeld in tijd. Bij de allereerste muzieknotatie die werd gebruikt zo’n 3400 jaar geleden, werd door de Syriërs gebruik gemaakt van afbeeldingen. Afbeeldingen vergelijkbaar met de tekens die we kennen van het Oude Egypte. Dit heeft zich allemaal ontwikkeld tot de muzieknotatie die we vandaag kennen met notenbalken, maatstrepen, noten en/of akkoordschema’s. In de muziek wordt nog steeds gebruik gemaakt van afbeeldingen. Dit zie je terug in bijvoorbeeld de muziektherapie en degene die muziek willen maken, maar geen noten kunnen lezen.
Je zou dus kunnen concluderen dat mijn hele leven, zelfs in mijn vrije tijd (als ik niet naar school hoefde of nu niet hoef te werken), is ingedeeld in tijd.
Daarnaast hebben we nog de subjectieve begrippen van tijd zoals kort, lang, eeuwig, voor altijd en je kunt er vast wel wat bij bedenken. Mensen die verliefd zijn roepen dat ze voor altijd van die ander houden. Voor veel mensen is “voor altijd” levenslang, maar voor niet veel minder mensen is dat korter.
De beleving van tijd speelt zich af in de voorhoofdskwab. Van daaruit worden alle signalen naar de overige hersenen gestuurd in dit geval over de beleving van tijd. Er speelt zich nog veel meer af in de voorhoofdskwab. Die beleving is voor iedereen weer anders. Waar je dit het meest aan kunt merken is of ze iets leuk vindt om te doen of niet. Als je het leuk vindt om naar de extended version van de Lord of the Rings-trilogie te kijken (+/- 9 uur) dan “vliegt” de tijd voorbij. Als je dat door iemand laat doen die niets heeft met de film dan staat de tijd praktisch stil voor deze persoon. Beleving van tijd is dus ook afhankelijk van de activiteit of het ontbreken daarvan.

Wijsheid komt met de jaren! Velen zullen dit be-amen, maar het ligt er maar net aan welke wijsheid je bedoeld. Als je bedoeld dat je door ervaring wijzer wordt zeg dat niets over leeftijd. Uiteraard is de kans wel groter als je ouder bent dat je meer ervaring in het leven hebt opgedaan.

Om af te sluiten wil ik dus met het beroemde woord van onze Mythbusters Adam Savage en Jamie Hyneman zeggen dat deze spreuk BUSTED is.
Hoe meer je er over nadenkt, des te minder de spreuk klopt.

HET VERHAAL VAN LISA

2011-02-26T10:45:00.000+01:00

Vandaag las ik in de nieuwsbrief van Zorg & Welzijn dat de reclamespot van No Kidding te schokkend zou zijn voor een groot aantal mensen. Ik had het filmpje wel een paar keer op TV gezien, maar vind het toch niet zo schokkend als dat men doet voorkomen. Ik ben dus op Youtube naar het filmpje gaan kijken om te kijken of ik misschien iets had gemist in het filmpje. Een jongetje wordt door zijn moeder uitgescholden, aan zijn armen beetgepakt en vervolgens krijgt hij een klap in zijn gezicht. Vervelend???? Jazeker!! Schokkend??? Voor mij niet…
Misschien heeft dat met mijn werk te maken. Hetgeen ik in mijn werk zie, daarvan ben ik overtuigd dat het maar een heel klein topje van de ijsberg is. Een voor mij extreem voorbeeld van een aantal jaar terug is dat we een aanmelding kregen van twee broertjes. De kinderen hadden een veilige plek nodig en dat zou bij ons op de crisisopvang kunnen zijn. Zij hadden samen naakt vastgebonden gezeten aan een balkon, ouders waren spoorloos. Dát vind ik schokkend! En nu ik het op schrijf lopen weer de rillingen over mijn rug. Bizar!

Voordat ik verkeerd word begrepen leg ik nog wel even uit dat hetgeen er in het filmpje van No Kidding gebeurd ik echt niet vind kunnen. Het mag niet dat een moeder haar kind op die manier behandeld. Het mag zeker ook niet dat mensen die het voorval opmerken geen reet uitvoeren!
We zijn wel verschrikkelijk hypocriet want laten we wel wezen: als er toevallig teveel kippen rondlopen op een vierkante meter dan weten we niet hoe snel we de eigenaar aan moeten klagen, maar als een kind op de manier zoals in het filmpje wordt behandeld dan “weten we het niet”.

Voor veel mensen van mijn generatie en ouder was het heel “normaal” dat als je iets had uitgevreten dat je daar op zijn minst een tik op je vingers voor kreeg. Niemand keek daar van op en moedigden zelfs de volwassenen nog aan om te bevestigen dat wat hij/zij deed goed was, want daar leerde je van! Het bekende spreekwoord “Wie niet horen wil, moet maar voelen!” werd veelvuldig toegepast. Tegenwoordig wordt deze uitspraak in het openbaar alleen nog maar figuurlijk gebruikt.

Op een gegeven moment heeft men bedacht dat het schadelijk is voor kinderen om hen op te voeden volgens eerder genoemd spreekwoord. En laten we wel wezen, dat is ook terecht. Bewijzen zijn meerdere malen geleverd. Kinderen worden geterroriseerd op deze manier waardoor het leert te leven in angst.
Met het verbod op kindermishandeling - want hier hebben we het over – kunnen we niet zeggen dat het verbod geholpen heeft tegen kindermishandeling. Het vindt nu alleen meer plaats in de anonimiteit. Ofwel achter de gesloten deuren en gordijnen. Niemand heeft nu nog het lef om te zeggen dat ze hun kind(eren) met regelmaat een pak rammel geven omdat ze het gedrag of het kind zelf helemaal zat zijn. En wie is zijn kinderen nou nooit zat??? Ze kunnen soms ongelooflijk het bloed onder je nagels vandaan halen. Ze kennen je zwakke plek(ken) en weten daar veelvuldig misbruik van te maken! Ettertjes zijn het soms!
Maar dat durven we niemand meer te vertellen, want stel je voor. Wat zullen ze wel niet van je denken? Kinderen horen in liefde te worden opgevoed en dus houd je van ze en dus zijn het lieve kinderen. Kinderen zijn helemaal niet lief! Met name niet tijdens de pubertijd!
In de pubertijd zoeken kinderen hun grenzen op. Prima!! Maar doe dat lekker bij je vriend(inn)en, op school of op de sportvereniging, maar niet bij mij thuis!!! Zulke gedachten houden we allemaal voor ons, maar iedereen denkt het wel eens.

Toen het filmpje van No Kidding was afgelopen kon ik kiezen uit soortgelijke filmpjes als deze. Tussen deze keuzes staat ook het filmpje van “Het verhaal van Lisa”. Geen idee wie het heeft gemaakt, maar ik vind het heel knap en mooi gedaan. Beelden zijn er niet, maar het verhaal wordt verteld middels tekst. De muziek eronder is in mijn ogen ook goed gekozen. Neutraal, maar het ondersteund het verhaal zeer goed.
Het filmpje verteld een verhaal van een meisje dat dagelijks onderhevig is aan mishandeling waarna ze uiteindelijk overlijdt.
Ik moet je waarschuwen dat het voor sommigen van jullie schokkend kan zijn: KLIK HIER

DEUREN IN DE JEUGDHULPVERLENING

2011-02-26T10:44:00.002+01:00

Waar je in de politiek het kastje en de muur hebt, krijg je in de jeugdhulpverlening (JHV) te maken met verschillende deuren. De voordeur, de achterdeur en de draaideur. Al deze deuren hebben ook nog een functie. Niet alleen de letterlijke functie waar je in en uit of rond kunt lopen, maar zeker ook een figuurlijke die over het algemeen meer voor de hulpverleners geldt.

Deuren zijn zeer praktisch dat weten we allemaal. We gebruiken ze om ruimtes af te sluiten zoals de voor- en achterdeur van je huis, je auto, je kluis of andere privé-ruimtes. Daarnaast gebruiken we deuren om dingen uit het directe zicht te houden zoals kleding, voorraad of combinatie van deze twee. Mijn vrouw bezit meerdere kasten met deuren waar zij een voorraad kleding in bewaart waar 25 vrouwen zich voor minimaal 1 week dagelijks kunnen omkleden zonder ook maar twee dagen hetzelfde te hebben gedragen. Mijn dochter daarentegen heeft bijna evenveel kleding, maar doet totaal geen moeite om dat uit het zicht te houden. Sterker nog, je vind het op meerdere plekken in haar slaapkamer.

Deuren in de JHV hebben ook een functie. Laten we beginnen met de voordeur.
De voordeur staat in de JHV symbool voor de lijst jongeren die in aanmerking komen voor de betreffende locatie. Tegenwoordig beter bekend als de wachtlijst. Wachtlijst wil niet anders zeggen dan dat je meer aanmeldingen hebt dan plek. Met de nieuwe invoering van de Wet op Jeugdzorg in 2005 heeft de regering er mede voor willen zorgen dat deze wachtlijsten zouden krimpen en liever nog: zouden verdwijnen. Jongeren komen op deze wachtlijst als zij langer als 9 weken moeten wachten op de zorg die is gendiceerd. Die getallen zijn dus nog maar het topje van de ijsberg. De daadwerkelijke lijst, waar ook jongeren opstaan die korter dan 9 weken wachten op zorg, is vele en vele malen groter.
De overheid heeft er in 2005 €700.000.000,= ingestoken. In 2008 op €865.000.000,=. Waar heeft dat ons gebracht? In 2007 hadden we 4100 jongeren op de wachtlijst staan die langer dan 9 weken moesten wachten. In 2009 zijn dit er 4900. Schiet dus niet echt lekker op met die wachtlijstkrimping.

De draaideur staat voor jongeren die in en uit JHV gaan. Jongeren die tijdens een crisisperiode thuis in een crisisopvang worden geplaatst zodat jongere en opvoeders even een moment van rust krijgen. In die periode moet er hard gewerkt worden door opvoeders, jongere en crisisopvang zodat de jongeren weer naar huis kan. Bij een groot aantal gaat dat goed, maar voor sommige blijkt dat het thuis wonen niet goed gaat waardoor ze wederom in de JHV terecht komen.
Een andere groep mensen die gebruik maken van de draaideur zijn de ouders (geen VOTS, OTS, Voogdij etc) die hun kind uit de JHV halen, omdat zij denken dat het weer goed zal gaan thuis. Na een poosje thuis te zijn gaat het wederom mis waardoor ook deze jongeren weer via de draaideur de JHV binnen wandelen.

De achterdeur staat symbool voor de doorstroming binnen een opvangvoorziening. Jongeren waarvan bekend is dat zij (nog) niet thuis kunnen wonen staan aangemeld voor een vervolgplek. Vanuit de crisisopvang kan dit betekenen een plek op een leefgroep behandeling, een fasehuis, een kamertrainingscentrum (KTC) etc. Ook deze zogenaamde vervlogplekken hebben een voordeur. Als die voordeur een wachtlijst heeft, zit de achterdeur van de huidige opvang verstopt.

Het is de overheid in 3 jaar tijd niet gelukt om deze cyclus te doorbreken. Er wordt van alles bedacht vanachter een bureaustoel. Men laat zich ook wel informeren, maar niet door de mensen die hier dagelijks mee te maken hebben: de hulpverleners die daadwerkelijk aan het werk zijn met de opvoeders en de jongeren. De Raden van Bestuur van de vele organisaties hebben geen flauw idee op welke manieren personeel daadwerkelijk aan het werk is met de clienten. Jawel, de statistieken spreken voor zich. Deze vertellen hen dat de doorstroming minimaal is, de wachtlijsten niet krimpen, de problematiek verzwaard en het personeel meer te maken krijgt agressie. Ook daar wordt vanachter een bureaustoel geregeerd en gedelegeerd. Als zij iets moeten vertellen over bijvoorbeeld een crisisopvang komen ze niet verder dan dat er een is en dat de doorstroming nihil is. Verder hebben ze geen idee wat zich daar daadwerkelijk afspeelt.
De beste stuurlui.................

Natuurlijk is er voor de hulpverlener de deur om te vertrekken. Ware het niet dat de (meeste) hulpverleners met een te groot hart (niet letterlijk zoals bijvoorbeeld wielrenners) hebben en een groot verantwoordelijkheidsgevoel naar de clienten. Deze vertrekdeur wordt dus alleen gebruikt door hulpverleners die het echt niet meer zien zitten in het werk.

De oplossing? Een van de oplossingen zou zijn om Dhr Rouvoet een weekje te laten meedraaien op een crisisopvang zodat hij weet waarover hij praat en besluiten neemt. Ik noem nu Dhr Rouvoet maar dat mag iedereen zijn die een bestuurlijke functie heeft binnen de jeugdhulpverlening.
Je laat iemand die nog nooit een schnitzel heeft gegeten ook geen besluiten nemen hoe ze in Oostenrijk een schnitzel klaar moeten maken, toch?

WAAR GAAT HET ALLEMAAL OVER?

2011-02-26T10:43:00.002+01:00

Er zijn mensen die de kunst verstaan om verschrikkelijk veel te praten maar niets te zeggen. En zeg nu maar niet dat jij die mensen niet kent! Of ik dat ook kan? Tsja, wie kan dat eigenlijk niet?

Je neemt gewoon een willekeurig onderwerp of nog beter geen onderwerp en daar kun je de mensen uren mee zoet houden zonder dat je eigenlijk iets nuttigs daarover zegt. Hoe spannender je het verteld des te beter het lukt om de aandacht vast te houden. Lukraak dingen roepen is eigenlijk het meest ideaal. Als je het hebt over een onderwerp waar het eigenlijk nergens over gaat dan heb je ook inderdaad de meeste kans dat je de tijd vol maakt met eigenlijk allemaal onzin. Mocht je toch een onderwerp hebben gevonden om over te praten, zorg er dan voor dat je regelmatig van onderwerp verandert zonder dat de ander dat door heeft. En als de ander dat wel doorheeft dat hij of zij even moet nadenken voordat ze doorheeft dat je over een ander onderwerp aan het praten bent.

Goede plekken om dergelijke gesprekken te oefenen zijn uiteraard verjaardagen van familie, buren vrienden of nog beter onbekenden tijdens je vakantie, maar vergeet ook de vergaderingen op je werk niet. Daar begint men meestal met een onderwerp waar je vrij eenvoudig door middel van een gesprek of een voorbeeld wat je wilt vertellen het onderwerp zo verschuiven naar een ander onderwerp zonder dat de ander door heeft dat je over een ander onderwerp aan het praten bent.

Op de honderd keer dat je dit probeert zul je merken dat het verschuiven van een onderwerp je negenennegentig keer zal lukken. Probeer ook te ontdekken of je collega niet toevallig een ander onderwerp aansnijdt dan dat waar over jullie aan het praten zijn. Misschien is hij/zij wel degene die deze oefening die ik net uitvoerig heb uitgelegd aan het doen is tijdens deze vergadering die voor jullie zo verschrikkelijk belangrijk is. Er bestaat natuurlijk een kans dat je niet door hebt dat je collega dit aan het oefenen is tijdens die vergadering. Dan is het uiteraard een leuke kans voor jezelf om voorgaande te gaan uitproberen. Kijk voor jezelf maar hoe ver je komt met deze oefening en hoe je jouw collega’s op een dwaalspoor kunt zetten door dingen te roepen – uiteraard zonder dat ze dat door hebben – om zo dingen te zeggen die nergens over gaan. Ik geef je op een briefje dat weinig mensen dat door zullen hebben, omdat je niet verteld waar je nu mee bezig bent. Je bent voor jezelf bezig met een oefening waarvan anderen niet door hebben dat je daar mee bezig bent. Dat is eigenlijk de hele kunst, niets meer en niets minder dan dat.

Heb vertrouwen in jezelf want ik ben er van overtuigd dat je net als vele anderen de kunst verstaat van het praten zonder dat je het ergens over hebt. Mocht je dit vertrouwen nog niet helemaal voor jezelf hebben heb ik een aantal oefenmomenten aangegeven die je kunt terugvinden ergens eerder in dit verhaal. Het lijkt soms niet boeiend, maar als je tot hier hebt gelezen is het mij toch aardig gelukt om je aandacht vast te houden over een onderwerp dat nergens over gaat of waarbij je je afvraagt of dit onderwerp wel een onderwerp was waar jij je aandacht bij kon houden. Of zoals onze oosterburen zo mooi omschrijven als: keloel in die reumte!

STERFDATUM BEKEND!

2011-02-26T10:42:00.002+01:00

“Eén glaasje per dag verlaagt risico op voortijdig sterven.”
Een krantenkop uit een krant van vandaag. In dit stukje wordt de suggestie gewekt dat als je dagelijks een glaasje alcohol drinkt (max. 18%) je dan niet voortijdig zal sterven. Volgens de krant heeft Stichting Alcohol Research (SAR) er 30 jaar over gedaan om uiteindelijk tot deze conclusie te komen.

Als je al het idee hebt dat Big Brother you watched middels het betalingsverkeer, navigatiesystemen, (mobiele) telefoons, pc’s en niet te vergeten de ov-chipkaart is dat niets in vergelijking met dit kranten artikel.

Er is iemand die weet wanneer wij allemaal sterven!!!!
De opmerking dat het "je tijd" nog niet is (of was) is dus helemaal geen stomme opmerking, wat ik altijd wel dacht. Je sterfdatum is gewoon bekend bij SAR!!!

Dertig jaar lijkt een verschrikkelijk lang onderzoek, maar als je nagaat dat je een lijst moet gaan maken van bijna 7 miljard mensen met hun sterfdatum, dan is dertig jaar echt heel snel! Er overlijden niet alleen mensen, maar er komen ook voortdurend nieuwe mensen bij. Dat moet een hels karwei zijn geweest voor de SAR.

In 1982 kwam de Commodore 64 met een werkgeheugen van 16kb en een harde schijf van 40Mb. Om even een vergelijking te trekken met nu: tegenwoordig is er voor de ‘gewone’ mens een computer te koop met een werkgeheugen van 8Gb en een 2Tb (2000Gb) harde schijf. Om maar even aan te geven dat de SAR het helemaal niet zo makkelijk had toentertijd. Ik ga er zelf van uit dat zij dit allemaal met de hand hebben berekent. Om nog maar te zwijgen hoe je dat allemaal moet archiveren. De SAR moet ongelooflijk veel kastruimte hebben.

Naast het archiveren van de sterfdatum van al deze mensen heeft de SAR ook tijd gevonden om dit te combineren met alcoholonderzoek. De mensen die geen alcohol dronken stierven inderdaad op hun sterfdatum of eerder. De mensen die wel alcohol dronken stierven allemaal veel later dan hun sterfdatum!!!

Ik werk in de jeugdhulpverlening-sector en ben vanmorgen tot de conclusie gekomen dat ik in mijn werk bezig ben met moordzaken. Ik onthoud jongeren van alcohol en daarmee verkort ik dus hun leven. En ik ben niet de enige; ook mijn collega’s maken zich hier schuldig aan! Zelfs de overheid is bezig met moordzaken. Er zijn zelfs wetten waarin alcohol voor jongeren wordt verboden!

Ik ga mijn leven beteren en zal voor de jongeren flessen wijn inslaan en hen iedere dag een glaasje geven. Sterker nog, ik maak er een beloningssysteem van dat als ze zich goed gedragen, zij een glaasje alcohol kunnen verdienen om zo hun leven te verlengen! Als dat geen motivatie is..............

Ik roep al mijn collega’s op hetzelfde te doen!!!!!

VERSTANDELIJK BEPERKT! (wie niet?)

2011-02-26T10:41:00.003+01:00

Eén decennium terug spraken we nog over ‘geestelijk gehandicapt’, kort daarna werd het ‘verstandelijk gehandicapt’ en nu zijn we dan aangekomen bij ‘verstandelijk beperkt’.
Handicap is inderdaad een raar woord. Op lichamelijk en geestelijk gebied is dat een naar woord, maar in de golfwereld is hoe meer handicap hoe beter. Handicap schept dus alleen maar verwarring. Beperkt is wat dat betreft een beter woord, want het kan maar duidelijk zijn dat er iets aan je mankeert. Lekker competentiegericht, toch???

Verstandelijk beperkt wordt door veel mensen direct gekoppeld aan het Syndroom van Down. Sterker nog, voor sommige mensen is het een synoniem van elkaar. Ik had vroeger (± 25 jaar geleden) een jongen in de klas met het uiterlijk van het Syndroom van Down maar met dezelfde intelligentie als de gemiddelde jongen van de LTS. Uiterlijk zegt dus niets gelukkig over intelligentie. Als dat wel het geval was, was ik wel héél beperkt geweest…..

Vorig jaar kwam er in het nieuws dat baby Hendrikus bij zijn geboorte bij zijn ouders is weggehaald door de hulpverlening. De ouders van Hendrikus zijn beiden verstandelijk beperkt, maar hadden volgens velen tot aan de geboorte van hun zoon nog nooit te maken gehad met hulpverlening. Kind wordt bij de ouders weggehaald en heeft nooit in het kamertje geslapen waar beide ouders hun ziel en zaligheid in hebben gelegd. Waarom? Ik citeer uit De Gelderlander van 1 mei 2009: “Omdat er twijfels waren over de opvoedkundige vaardigheden van de zwakbegaafde ouders werd hun zoontje binnen een dag na zijn geboorte uit huis geplaatst”.

Als de twijfel over de opvoedkundige vaardigheden de enige reden is van uithuisplaatsing is dat wat mij betreft prima, maar dan moet je dat bij iedere startende opvoeder doen. Welke startende opvoeders weten hoe zij hun kind op moeten voeden? Als je hen de vraag stelt krijg je van iedereen hetzelfde antwoord: het geven van liefde, veiligheid en zorgen voor goede gezondheid. Ben benieuwd wat de ouders van Hendrikus hebben gezegd: “Het kind krijgt geen liefde! Veiligheid wat is dat? Als het niest zal ik “gezondheid” zeggen”.

Ik ben zelf jeugdhulpverlener, maar heb de beslissing van die betreffende “hulpverlening” altijd volslagen idioot gevonden. Alsof opvoeders zonder verstandelijke beperking hun kind beter op kunnen voeden!?
Ik kom ze helaas regelmatig tegen in mijn werk. Opvoeders die er een zooitje van maken en er nog mee weg willen komen ook. Dan ga je jezelf afvragen wie er nu verstandelijk beperkt is. Zij die zijn gediagnosticeerd, of zij die door moeten gaan voor de ‘gewone’ opvoeder?

We moeten het allemaal leren vanuit de ervaring die we hebben en van datgene wat we om ons heen zien. Opvoedcursussen zijn er al lang in Nederland, maar dat wordt pas ingezet (soms) als het al mis is gegaan in de opvoeding. Beetje mosterd na de maaltijd dus…..

Ja, natuurlijk snap ik wel dat er een groter risico bij verstandelijk beperkten is qua opvoeding van hun kind. Tot zo ver kan ik daar ook wel in meegaan. Maar dat het kind preventief bij zijn ouders wordt weggehaald vind ik van de zotte. Er was voor zover ik kon zien genoeg netwerk die de ouders van Hendrikus konden ondersteunen bij de opvoeding. Als later het kind een hechtingsstoornis blijkt te hebben ligt dit zeker aan de verstandelijk beperkte opvoeders????

En dan het verlossende woord: Hendrikus mag na ruim een half jaar bij een pleeggezin te zijn geweest bij wijze van proef naar zijn ouders. Joeppieeeeeeeeeeee ……………(zucht)
Overdag krijgen ouders 10 uur intensieve begeleiding. Dat lijkt mij een verstandige keuze in die zin dat ze dit hopelijk af gaan bouwen tot de tijd dat ouders dit zelf aankunnen.
Daarnaast wordt er een webcam geplaatst bij Hendrikus zodat hij extern door hulpverleners in de gaten gehouden kan worden ‘s nachts. Ook hiervan hoop ik dat het zeer tijdelijk is en ik vraag me zelfs af of dit niet in strijd is met de Wet op de Privacy. Vast niet, want er zal wel weet een maas in het net zijn gevonden waarmee ze dat kunnen omzeilen……… Fijn hoor, die wetgeving.

De vergelijking is misschien een beetje raar, maar ik kan niet begrijpen dat aan de ene kant er zoveel weerstand is tegen DNA en stamcelonderzoek is en dat diezelfde mensen wel onderscheid willen maken in wie wel en wie geen goede opvoeder kan zijn. Leg mij het verschil maar eens uit. Als het ene "spelen voor God" is, is het andere dat in mijn ogen ook.....

EMPTY NEST (WITHOUT) SYNDROM

2011-02-26T10:40:00.002+01:00

Het is een redelijk gezonde situatie als kinderen op 18-jarig leeftijd besluiten om op zichzelf te gaan wonen. Zo ook mijn dochter. Gilde lang voor dat ze 18 was dat ze zodra ze die leeftijd had bereikt ook inderdaad op zichzelf wilde wonen. Ik zou liegen als ik zei dat dit als een verrassing kwam. Er zal niet veel verschil zijn, want thuis was ze nooit. Als ze per ongeluk al thuis was, dan verzon ze snel iets om toch wel weg kunnen De manier waarop ze verhuisde was wel een verrassing.
Zij wist al een aantal weken waar ze zou gaan wonen en wanneer haar verhuisdatum is. Weken heeft ze niets ingepakt en het weekend van haar verhuizing was ze niet thuis, want ja, verjaardagen zijn wel erg belangrijk. Belangrijker dan je eigen verhuizing. Nu konden we twee dingen doen: 1. niets, 2. zelf gaan inpakken.

Als we kiezen voor oplossing 1 dan zou er naar onze inschatting nooit ingepakt gaan worden door haar. Want voor haar is alles belangrijker dan inpakken. Het ergste wat er dan zou gebeuren dat we nog steeds nachten wakker liggen, omdat we op haar wachten als ze weer eens laat thuis komt. Dat gebeurd niet alleen in het weekend, maar ook doordeweeks komt dat regelmatig voor. Natuurlijk is ze qua leeftijd zelfstandig genoeg om dingen zelf te kunnen bepalen, maar je houdt het toch in de gaten. Daarnaast was ze zo zelfstandig geworden, dat we ook geen grip meer op haar hebben (op alle gebied). Het was voor haar en voor ons dan ook beter om er voor te zorgen dat ze die verantwoording ook niet meer aan ons hoefde af te leggen. De oplossing was dus om zo snel mogelijk op zichzelf te gaan wonen. Wij waren er dus allen bij gebaat om te kiezen voor oplossing 2: wij gaan voor haar inpakken.

Dat is sneller gezegd dan uitgevoerd. In de loop der jaren had zij van alles bij elkaar ‘gespaard’ en op een voor haar logische plek neergelegd. Daarna was ze vergeten waar ze het had neergelegd en ook vergeten dat ze het ooit had aangeschaft. En dus steeds hetzelfde ritueel zich voordeed. De hoeveelheid – hoe zeg je dat netjes? – spulletjes was enorm. Alleen al aan ondergoed had je 15 volledige weeshuizen een jaar lang iedere dag schoon ondergoed van aan kunnen laten doen. Om over de rest van de hoeveelheid kleding maar te zwijgen. Dat was de kleding. Van haar make-up hadden ze 10x de nachtwacht kunnen laten schilderen in oorspronkelijk formaat. Met name door de hoeveelheid zwart die zij in haar bezit heeft.

Titel van dit blog is “empty nest”. Haar nest was alles behalve empty. Daarin lag niet alleen haar dekbed, maar nog veel meer. Een van de hierboven genoemde verzamelplekken van spullen. Nee, natuurlijk wisten wij dat niet. We hadden wel een vermoeden, maar de tijd dat we zulke dingen nog controleerden lag al een poos achter ons. Dochterlief huisde op zolder en dat was haar pakkie an. De enige reden dat wij op zolder komen was omdat de wasmachine en de droger op zolder staan. Functioneel dus… Een heleboel dingen die ze kwijt was kwam weer tevoorschijn uit haar bed.
Afijn een aantal dozen en met name vuilniszakken verder was alles ingepakt en hebben wij dit naar beneden gebracht.

Op zondagavond vertrekt ze. Dat wil zeggen dat er twee auto’s waren die ieder twee keer hebben gereden voor haar. Om haar niet geheel te ontzien mocht zij van mij alles van het huis naar de auto brengen en later op har nieuwe adres ook weer van de auto naar haar nieuwe huis. Zo makkelijk komt ze er bij mij dus niet vanaf. Ze was al snel moe. Dat kan en is ook geen probleem wat mij betreft. Het zou wel gaan regenen die nacht… Ik zou dan al wel weer thuis zitten heerlijk aan een bak koffie (of zo).

Empty nest. Ja, dat hebben we nadat een jaar voor vertrek van dochter ook zoon al het huis had verlaten. Gaat dat leiden tot een syndroom? Dat denk ik niet, hoewel het wel verschrikkelijk wennen is allemaal. De directe zorg valt weg, maar zorgen maken blijven we nog wel doen totdat zij laat zien dat dat niet meer nodig is.

DE BIJBEL, WAARHID OF FICTIE?

2011-02-26T10:39:00.002+01:00

Afgelopen weken ben ik steeds meer tot de conclusie gekomen dat wat er in de bijbel staat ook vandaag de dag nog aan de orde is. “Religieuze” oorlogen, overspel, ware liefde, etc.. Is allemaal terug te vinden in de bijbel en speelt ook vandaag de dag nog.

Jezus heeft heel wat gelijkenissen verteld die hij gebruikte om mensen dingen te verduidelijken. Eén van de bekendste gelijkenissen is die van de verloren zoon. Zoon heeft het helemaal gehad thuis en wil de wijde wereld in waar niemand hem verteld wat hij moet doen en wat hij moet laten. Hij vraagt zijn erfdeel aan zijn vader, dat eigenlijk bedoeld is voor ná het overlijden van zijn vader. Vader stemt toch toe, want hij houdt van zijn zoon en wil hem – weliswaar met pijn in zijn hart – de kans geven de wereld te ontdekken.

Zoon vertrekt met zijn erfdeel en leeft er flink op los. Zolang hij geld heeft, heeft hij vrienden. Voor hem waren dit zijn echte vrienden. Op het moment dat zijn geld op is, verdwijnen ook de mensen die hij zijn vrienden noemden. Uiteindelijk blijft hij alleen over zonder vrienden, zonder geld, zonder werk, zonder huis. Hij slaapt in dit verhaal uiteindelijk tussen de ergens tussen de varkens in een stal.
Hij krijgt heimwee en verlang terug naar zijn goed tijd bij zijn vader en zijn broer waar alles voor hem klaar stond. Hij hoefde zich nergens zorgen over te maken. Hij besluit zijn spullen te pakken en zijn reis naar huis te maken.

Vader, die al de tijd dat zijn zoon weg was dagelijks op de uitkijk heeft gestaan in de hoop dat zijn zoon zich had bedacht wordt beloond voor zijn geduld. In de verte ziet hij zijn zoon aankomen en besluit een groot feest te geven ter ere van zijn ‘verloren’ zoon. De broer van deze zoon vindt dit maar niks. Hij begrijpt niet dat zijn vader een feest organiseert voor iemand die zijn familie zo in de steek heeft gelaten. Vader legt echter uit dat hij onvoorwaardelijk houdt van zijn kinderen, dus ook van hem die hem en zijn familie in de steek heeft gelaten. De zoon is immers teruggekomen op zijn besluit en weer op de plek waar hij welkom is.

Stel je hebt een kind dat hetzelfde onderneemt…………
De bijbel, absoluut non-fictie!

CONTRADICTIO IN TERMINIS

2011-02-26T10:33:00.002+01:00

Zoals elke werkdag lees ik een krant in de metro op weg naar mijn werk. Deze keer niet de gelijknamige krant, maar die van de concurrent: de Sp!ts.
Op de voorpagina in dikke zwarte letters de kop: “Kinderkiller rukt op”. In dit stukje wordt geschreven over het toenemend aantal kindermoorden in gezinnen. Met name kinderen in de leeftijd tot en met 4 jaar zijn het meest kwetsbaar, aldus het CBS. Volgens Alfred Lange, hoogleraar relatie- en gezinstherapie aan de Universiteit van Amsterdam, past dit in het beeld van een samenleving die steeds complexer wordt. Kopieergedrag van hetgeen (stief-/pleeg-)ouders lezen in de media, maar ook depressies en de individualisering van de samenleving ziet hij als medeoorzaak.

Slaan we een paar bladzijden van deze krant om, dan komen we op pagina 8. “Kindercollege Engels in Tilburg” . Daar wordt vol trots verteld over de Universiteit van Tilburg. Zij geeft volgende week maandag een college voor basisscholieren in het Engels. Er zijn serieuze plannen om in de toekomst les te laten geven door een robot. “ Want”, zegt professor Marc Vermeulen, “een robot is nooit ziek, ontvangt geen salaris, werkt ’s nachts door en trekt geen leerlingen voor”.

De enige overeenkomst tussen Alfred Lange en Marc Vermeulen is dat ze allebei les geven op een Universiteit. Beiden kijken vanuit een totaal verschillende hoek naar deze maatschappij.
Het is goed denk ik dat beiden niet op dezelfde Universiteit werkzaam zijn, want dat zou voor veel onrust kunnen zorgen.

Van alle dingen die je door een robot kunt laten doen is er een ding wat het niet moet doen: het moet geen mensen vervangen daar waar interactie een belangrijke rol speelt. Je kunt een robot in een spuitcabine zetten, je kan het auto’s laten bouwen en het zelfs trompet laten spelen: KLIK HIER
Maar mensen kom op, een leraar vervangen?????
Het enige waar dat goed voor is, is voor mijn werkverschaffing (ik werk in de jeugdhulpverlening).

Ik heb vriend(inn)en die als docent werkzaam zijn op een basisschool. Regelmatig hoor ik van hen dat er kinderen bij hen in de klas zitten die wat extra aandacht nodig hebben. Kinderen met bijvoorbeeld ADHD, ODD (oppositionele gedragsstoornis) of PDD-NOS (autisme verwant). Kinderen die - als ze dat kleine beetje extra aandacht krijgen - op een normale basisschool prima kunnen functioneren.

Stel: we gaan zo’n robot in groep 8 neerzetten om les te geven. Natuurlijk is de robot nooit ziek, ontvangt het geen salaris, werkt ’s nachts door en trekt het geen leerlingen voor.

Economisch gezien lijkt dat natuurlijk uitstekend. Hoewel zo’n robot ook niet gratis. Even een kleine rekensom:
We gaan even een uit van een goedkope robot met alleen de meest essentiële software. Ik denk dat je dan moet uitgaan van zo’n € 400.000,=. Nou, wat kost een gemiddelde leraar op jaarbasis met enige ervaring: € 45.000,= bruto? Duurt dus in deze berekening (400.000/45000=) 8,9 jaar voordat je vanaf dat moment kosten zou kunnen gaan besparen. En zelfs dat heeft zijn vraagtekens, want wie gaat de docent betalen die werkloos thuiszit? Waarschijnlijk is die robot op dat moment ook op of in ieder geval toe aan revisie.
Kan die robot zorgen dat leerlingen sneller en beter leren? Nee, dat ook niet. Een leerling doet er nog steeds een (school) jaar over om bepaalde stof tot zich te nemen. Economisch win je er in mijn ogen dus niets mee.

Gaan we even kijken naar de interactie tussen robot en leerling(en). Een van de dingen waar je als docent rekening mee houdt is niet alleen welke leerlingen je in de klas hebt, maar ook de interactie tussen leerlingen onderling en daarnaast de interactie tussen leerlingen en docent. Welke robot gaat daar rekening mee houden en welke robot kan dat onderscheid maken. Om geen leerlingen “voor te trekken” , zoals professor Vermeulen aangeeft, zul je toch moeten weten wat het is om wel leerlingen voor te trekken. Toch?
Nemen we even de leerlingen erbij die bijzondere aandacht nodig hebben (of juist niet). Deze leerlingen zouden dan in een aparte klas moet gaan zitten. We krijgen dan een robot die geprogrammeerd voor ADHD, een robot die geprogrammeerd voor ODD, een robot die geprogrammeerd voor PDD-NOS en ga zo maar door.
Wat gaat de robot doen als alle leerlingen op de tafels staan? Gewoon door met lesgeven, omdat het zo is geprogrammeerd???

Kinderen komen gedeprimeerd thuis, omdat de “leraar” geen mop heeft verteld, niet heeft gelachen, niet boos is geweest en geen grenzen aan heeft gegeven.
Ouders die gedeprimeerd raken door kinderen met een depressie. Ouders die er dan maar voor kiezen om de levens van hun gezin maar te beëindigen, want je ziet het niet meer zitten.
Hoogleraar Lang die (als hij dan nog leeft) bijscholing nodig heeft, want er is immer een nieuwe problematiek bij.

Ik weet het, ik ben geen professor, alhoewel ik met “Dokter” toch aardig in de richting kom, maar voor mijn gevoel klopt het niet.....